De leerkuil
Er is een fenomeen, een bijzonder fenomeen, met de naam: de leerkuil. Kent u het? Ik kende het niet. Althans, niet van naam. De leerkuil is een (spreekwoordelijk) groot gat in je doorgaande weg. Te groot om er overheen te springen, dus je moet erin lopen en er weer uit klimmen. Als je iets wil leren, kun je niet gelijk naar het eindpunt springen. Je moet je ergens in verdiepen, oefenen, doorzetten en zo bereik je uiteindelijk je doel. Een kind kan de was doen. Zou je denken. Ik ben persoonlijk een groot voorstander van leren en ontwikkelen. Maar niet van de leerkuil. Ik vind het verschrikkelijk. Ik houd niet van het gevoel dat ik iets nog niet kan. Ik ben ongeduldig. Iets nog niet kunnen maakt me onzeker, en ook daar houd ik niet van. Kortom: leren en ontwikkelen vind ik op papier fantastisch, maar in de praktijk vergeet ik hoe frustrerend ik het vind. En da’s een beetje jammer. Want ik heb mezelf voorgenomen om eind 2026 zelf regie te pakken over hoe ik mijn tijd besteed. Om te plannen en mijn planning na te komen. Om overzicht te scheppen en overzicht te bewaren. Om alleen mijn mobiel nog vast te pakken als ik dat zelf wil. Om iets waar ik tegenop zie gewoon te doen, in plaats van er drie keer zo lang tegenaan te hikken. En ik weet niet hoe het met uw discipline en zelfleiderschap gesteld is: maar die van mij moet toch – en u verwacht het niet – nog wel iets verder ontwikkeld worden als ik die doelen wil halen… Ik ben nu bijna drie weken onderweg en ik kom tot de conclusie – en u zul het wederom niét verwachten: ik zit in een leerkuil. Jeetje, wat plan ik onrealistisch. Phoe, waar is ook alweer mijn overzicht? Verschrikkelijk. Wat confronterend. En toch: dit is dus het moment van doorzetten. Verstand op nul, en doorgaan. En warempel, het gaat elke week een klein stukje beter… Nou, nog maar 49 weken te gaan.
Ellen runt samen met Ben en ouders de Impactboerderij. Een boerderij waar rauwe melk wordt verkocht in hun melktap en waar de boerin reflecteert op haar leven.