Je kunt meer dan je denkt.
Na een reis van bijna 20 uur kom ik ’s avonds laat aan op het vliegveld van Tokyo. Eindelijk, ik ben in Japan! Alleen nog maar de trein naar het hotel pakken en dan kan ik naar bed. Ik sta bij het geldautomaat, voer mijn pinpas in, toets mijn pincode in, en er gebeurt niks. Ik doe het nog een keer. Nog een keer. En ik begin te zweten. Nóg een keer proberen. Geen geld. Mijn pinpas werkt niet, ook al heb ik ‘m op wereldwijd gezet. Oh jee: ik ben de Sjaak. Hoe ga ik bij mijn hotel komen? Ik ga even zitten. Mijn neiging is naar huis te bellen. Maar ja, aan de andere kant van de wereld wordt het lastig hier iets voor me te doen. Ik moet er dus zelf uit zien te komen. Ik kijk door de stationshal met vooral Aziatische gezichten. Hoe pak ik dit aan? Ik moet op zoek naar iemand die in staat is om mij te vertrouwen. Want ik ga vragen of hij/zij voor mij wil pinnen en dan maak ik online gelijk het geld over. Er komt een backpacker aangelopen en ik waag het erop. “Hi! Can I ask you something?” Ik vraag hem of hij mij wil helpen. Hij is even stil. “I can buy you the train ticket” zegt hij dan. Met een treinkaartje kom ik in ieder geval in het hotel en kan ik morgen verder kijken hoe ik dit oplos. “Hello by the way, I am Brandon!” De Amerikaan moet dezelfde kant uit en na een uur roddelen over Trump en politiek stappen we zelfs uit op hetzelfde station . Hij spreekt de magische woorden: “one problem at a time.” Eén probleem tegelijkertijd, daarna pas door naar de volgende. Het markeert het begin van mijn drieweekse reis door Japan. Een verrijkende reis door de cultuur en kleinschalige landbouwsysteem van het land. Met mijn nieuwe motto overleef ik ook de ongeldigheid van mijn rijbewijs, het verliezen van mijn telefoon en het niet spreken van de taal. Vertrouwen is één van de belangrijkste dingen die ik mee naar huis neem.
Ellen Temmink heeft een Nuffield Scholarship gewonnen, waardoor ze dit jaar een aantal reizen maakt om onderzoek te doen in de agrarische sector. Ze is boerin op de Impactboerderij in St. Isidorushoeve, waar rauwe melk en rauwmelkse kaas worden verkocht.