Haaksbergen heeft een raamovereenkomst afgesloten met woningcorporatie Domijn en de Huurdersvereniging. Deze overeenkomst is gericht op de realisatie van het getal van 30% sociale huurwoningen (nu nog maar 22%). Als onderdeel van de veel gehanteerde 30/40/30 formule in het woningbouwjargon van Haaksbergen bestuurders en ambtenaren. Ik heb de volle overtuiging, dat deze raamovereenkomst veel meer is dan “window dressing”. Het is niet alleen het voldoen aan een wettelijke verplichting voor woningcorporaties zoals Domijn, het is een oprecht bedoelde afspraak tussen partijen, die er “iets aan kunnen doen”. Nu is het tekort aan sociale woningen geen typisch Haaksbergs probleem. Het is een landelijk probleem, dat zich ook in ons dorp laat voelen, want veel mensen “snakken” naar een veilige plek om te kunnen wonen en een toekomst te kunnen opbouwen. En een gezinnetje te kunnen beginnen. Dat er te weinig sociale huurwoningen beschikbaar zijn of komen, ligt niet aan de statushouders, ik zeg het er maar even bij. Het is het gevolg van een marktmechanisme, dat de hoogste prioriteit heeft gekregen in de afgelopen tientallen jaren. De woningmarkt is helemaal overgelaten aan ontwikkelaars, banken en grondeigenaren, voor wie rendement belangrijker was dan voldoen aan de behoeftes ook aan de onderkant van de samenleving.
De raamovereenkomst probeert het evenwicht te herstellen, ook in Haaksbergen. Of misschien wel juist in Haaksbergen waar het aantal vrijstaande huizen en twee-onder-een-kapwoningen overheerst. Het is goed, dat een woningcorporatie meer ruimte krijgt om te investeren en te bouwen. Zodat jongeren en alle andere mensen, die behoefte hebben aan een sociale huurwoning zich weer helemaal thuis kunnen gaan voelen in Haaksbergen. Dat vraagt natuurlijk ook de nodige slagvaardigheid van de gemeente: snelle besluitvorming en overzichtelijke, maar strakke procedures. En het vraagt om “verantwoord” in de hoogte bouwen. Drie- of vierhoog, het moet kunnen, grond is duur. Niks “recht op uitzicht”, maar “solidariteit” en ruimte geven aan jongeren, aan spoedzoekers, aan statushouders, aan begeleid woners. We moeten voorkomen, dat mensen wegtrekken uit Haaksbergen, omdat het hier niet lukt, we moeten een dorp blijven met kansen voor iedereen. Naast het “rieten dak” moet ook de toekomstbestendige woonplek het streven worden.