Jeugdsentiment
Als ik van vakantie terugkom, zie ik ineens mijn oude lagere school in puin liggen. Ik wist wel dat die afgebroken zou worden om plaats te maken voor nieuwbouw maar als het dan ineens zover is dan is het toch even schrikken. Maar schrikken, waarom eigenlijk? Mijn jeugdherinneringen worden er niet mee weggevaagd, alleen het tastbare bewijs ervan. Terwijl ik door de tralies van de afrastering kijk, denk ik na over de tijd die ik daar heb doorgebracht. Het zijn uiteindelijk maar een paar jaar van mijn leven geweest, maar wel hele belangrijke jaren. Naast dat ik er lezen, schrijven en rekenen heb geleerd, heb ik in deze tijd ook geleerd hoe je vriendschappen sluit, ruzies uitvecht, samen moet werken en langzaamaan een beetje zelfvertrouwen opbouwt. In tegenstelling tot mijn klasgenoten háátte ik topografie. Ik ging liever zelf de wereld ontdekken in plaats van de wereld op papier te leren kennen. En dat heb ik uiteindelijk ook gedaan. Talloze landen heb ik bezocht en dat zei me veel meer dan de papieren kaarten waar je de hoofdsteden en landen mee kon leren. Vriendschappen die ik toen heb gesloten, bestaan nog steeds. Ook hoor ik zijdelings nog wel eens van mijn klasgenoten van toen. Ik heb er een leuke tijd gehad en ik had op geen enkele andere school willen zitten. En zoals de honderden stenen die nu los op de grond liggen en ooit mijn school vormden, komen er nu ook honderden herinneringen naar boven. Ineens word ik opgeschrikt uit mijn gedachtes. ‘Wat sta je daar te dromen?’ roept een bekende. Ik bedenk dat dit ook wel eens in mijn rapport heeft gestaan: ‘Caro zit vaak te dromen’ stond er. En dat klopt ook wel. Vroeger zat ik inderdaad vaak te dromen maar nu heb ik geleerd om al mijn dromen waar te maken en dat gaat me aardig goed af. Ik zwaai naar de bekende. Ach, sommige dingen veranderen nooit. Gelukkig maar want zonder die dromen was ik nooit ergens gekomen.
Caro