Column Caro Woudstra

Het voorrecht om te mogen verdwalen

Pas achteraf besef ik hoe bijzonder het is dat ik twee maanden lang over de wereld heb mogen zwerven. Niet als toerist met een strak schema of in een groep maar als iemand die zich heeft laten leiden door nieuwsgierigheid, toeval en de luxe van tijd. Het is echt een voorrecht om zo te kunnen verdwalen en momenten te beleven die ik nooit meer vergeet. Nog geen twee weken geleden snorkelde ik rustig in het warme water achter een zeeschildpad aan. Plotseling zwom er op nog geen paar meter afstand een haai langs me heen. Ik schrok me wezenloos maar wist ook dat het geen reëel gevaar was. Ik was getuige van iets groots en kwam even in contact met een andere wereld. Het duurde een paar seconden maar het was een herinnering voor het leven. Of die avond dat ik in het donker op een enorm rotsblok lag dat nog warm was van de zon. Het was al donker maar de hemel was zo helder dat het leek alsof de sterren dichterbij waren gekomen om me gezelschap te houden. Om me heen hoorde ik de krekels die het geluid van de nacht overnamen van de geluiden van de dag. Ik voelde me klein in dit onnoemlijk grote heelal. Een klein onderdeel van iets immens groots. Dat soort momenten kun je niet plannen maar als je ervoor openstaat komen ze op je af. Soms loop je zomaar iemand tegen het lijf die je raakt zonder dat je het verwacht. Ik ontmoette een buurtwerker die met zijn energie en betrokkenheid de hele wijk bij elkaar hield. Hij was voor zijn inzet onlangs nog geridderd. Heel terecht. Het was een korte ontmoeting die is blijven hangen. Een ontmoeting die ik nooit gehad zou hebben als ik thuis was gebleven. Dat is misschien wel het grootste cadeau van reizen: dat je mensen ontmoet die je anders nooit zou tegenkomen, dat je dingen ziet die je anders nooit zou zien, dat je jezelf even uit de regelmaat van het dagelijks leven haalt. En ik weet dat het niet vanzelfsprekend is om zomaar twee maanden te kunnen verdwijnen uit het gewone leven. Juist daarom koester ik het zo. Het is een luxe om je verantwoordelijkheden even te parkeren, om je werk los te laten, om te kiezen voor avontuur in plaats van agenda’s. Ik kom thuis met verhalen die ik nooit had gehad als ik was blijven zitten waar ik zat. Met een hart dat voller is dan toen ik vertrok. En met een dankbaarheid die me elke keer weer overvalt: dat ik dit mag meemaken, dat ik dit kan, dat ik het verstand ervoor heb en het geld. Het leven is niet maakbaar, maar soms schenkt het je precies wat je nodig hebt als je durft te verdwalen.

Caro