Column Caro Woudstra

De weg is langer geworden

Er is iets vreemds aan de hand met de kaart van Nederland. De weg van Haaksbergen naar Amsterdam is namelijk veel korter dan de weg van Amsterdam naar Haaksbergen. Voor wie uit de Randstad komt lijkt alles daarbuiten een reis naar de maan. Ooit heb ik iemand wijsgemaakt dat er een uur tijdverschil zit tussen Amsterdam en Haaksbergen, maar mijn grap lijkt akelig echt te worden. Er is namelijk een merkwaardig natuurkundig verschijnsel gaande: ergens tussen de Randstad en het Oosten raakt de tijd in een soort tijd- ruimte lus verstrikt.

Voor mijn werk moet ik soms om 8.30 uur beginnen aan de andere kant van het land. Voor mij geen enkel probleem. Maar zodra iemand deze kant op moet komen, klinkt er ‘ach en wee’ en lijkt de reis ineens twee keer zo lang, wat ik hoogst opmerkelijk vind.

Aan deze kant van het land zijn we denk ik wat meer gewend. Misschien komt dat omdat wij centraler in Europa liggen dan de Randstad, de uithoek van Nederland die eindigt in zee. En ja, als je nooit buiten je eigen Randstadje komt, dan is alles daarbuiten natuurlijk eng en vreemd. De weg naar het Oosten voelt dan al snel als een wereldreis waarvoor je na Arnhem een visum en vaccinaties nodig hebt.

We kunnen het ze ook niet kwalijk nemen. Randstedelijke navigatiesystemen rekenen blijkbaar in emotionele vertraging zodra je de IJssel oversteekt.

Maar laat het uiteindelijk een zegen zijn dat dit zo werkt. Zo blijft het hier lekker rustig, schoon en ruim, en houden we de files aan de goede kant van het land. Ergens in die uithoek die eindigt in zee.
Caro