Column Ton van Rijswijk
Hagenaar of Hagenees?
Voordat ik mij liet inschrijven bij de gemeente Haaksbergen, woonde ik 75 jaar in Den Haag. Nadat mijn eerste vrouw na 51 jaar huwelijk in 2015 overleed ontmoette ik in 2018 een vrouw, die in Haaksbergen woonde en met wie ik in 2019 trouwde. Een tweede liefde in het leven blijkt dus wel degelijk mogelijk. Ik ben inmiddels goed “geaard” in dit dorp mede dankzij verschillende vrijwilligers functies. Ik mis Den haag niet echt. Wel is het lastig geworden om even spontaan bij een van mijn 3 kinderen langs te wippen, maar ik zie ze wel regelmatig. En ze leiden natuurlijk ook hun eigen leven. Alle drie succesvol nadat ze natuurlijk ook persoonlijke teleurstellingen hebben moeten verwerken.
Maar als ex-Hagenaar kijk ik natuurlijk wel met grote belangstelling naar de serie “O, O Den Haag” op Ned2. Het is een leuke serie over èchte Hagenaars en èchte Hagenezen. Ik herken de types, ook al zijn ze erg ”uitvergroot”. Zoals Joke de toiletjuffrouw op de typische Haagse Markt. Of zoals de vrouwen in het exclusieve hotel Des Indes op het Lange Voorhout. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat Den Haag meer en andere bewoners telt dan Hagenaars en Hagenezen. Ik bedoel, het is niet fifty/fifty. Er is meer nuance links en rechts van de Laan van Meerdervoort, meer nuance op “het zand” en op “het veen”. Er wonen ook gewoon pratende mensen in Den Haag, het is niet allemaal “of bekakt of plat Haags”. Het woont ook best door elkaar heen, de langste laan van Den Haag is niet de absolute scheidslijn tussen twee werelden. Er wonen heel veel mensen, die “gewoon” Nederlands praten. Daarnaast is inmiddels bijna 50% van de Haagse bevolking van allochtone afkomst. Kortom Den Haag is veel meer dan tweetalig.
Over Nederlands gesproken: ik ben behoorlijk geaard in Haaksbergen/Twente, maar Twents leren zit er niet meer in. Ik had al moeite met te begrijpen van de woorden, die heel in het begin tot mij kwamen: “ben je wel goed te pas?” Daarnaast heb ik geleerd, dat Twentenaren altijd de “n” uitspreken aan het eind van een werkwoord. Hagenaars èn Hagenezen laten dat nog wel eens achterwege. Overigens: ter compensatie van deze zorgvuldigheid laten ze in Twente de letter “t” nogal eens achterwege. En zegt men “waggen” in plaats van wachten.
